Soms begint een passie op een plek waar je haar helemaal niet verwacht. In mijn geval begon mijn liefde voor modelspoor niet op een beurs, bij een modelspoorvereniging of zelfs met een trein. Het begon tussen de kerstbomen, lichtjes en besneeuwde miniatuurdorpjes in Nederlandse tuincentra.
Voordat modelspoor een belangrijke rol in mijn leven ging spelen, vond ik het al ontzettend leuk om met mijn camera op pad te gaan. Rond de kerstperiode bezocht ik verschillende tuincentra om daar de kerstdorpen en vooral de sfeer eromheen vast te leggen. Ik reisde ervoor door het land en publiceerde de video’s op mijn kanaal. Het waren gezellige uitstapjes en ik genoot ervan om al die verschillende presentaties te ontdekken en de sfeer via mijn video’s over te brengen.
Maar tussen al die verlichte huisjes, kerstbomen en witte sneeuwlandschappen reed regelmatig iets rond wat steeds vaker mijn aandacht trok.
Treintjes.
In het begin waren ze gewoon onderdeel van het geheel. Een bewegend detail dat zo’n kerstdorp net wat levendiger maakte. Maar hoe vaker ik ze zag rijden, hoe vaker mijn blik ernaartoe ging. Ik begon me af te vragen hoe leuk het eigenlijk zou zijn om zelf zo’n trein te hebben.
En voor ik het wist, zat ik thuis te kijken naar mijn eerste beginnersset.
Van een beginnersset naar zes meter modelspoor
Toen die eerste set er eenmaal was, gebeurde waarschijnlijk wat veel modelspoorders zullen herkennen: het smaakte vrijwel onmiddellijk naar meer.
Een rondje spoor was leuk, maar al snel kwamen er ideeën. Wat als het spoor wat langer werd? Wat als er meer treinen konden rijden? Gebouwen erbij? Landschap? Verlichting? En voordat ik goed en wel besefte waar ik aan begonnen was, werd er een tafel van ongeveer zes meter gebouwd waarop een compleet traject aan spoor kon worden aangelegd.
Die modelspoorbaan is nog altijd volop in ontwikkeling.
En misschien is dat juist een van de dingen die ik zo leuk vind aan deze hobby: een modelspoorbaan hoeft eigenlijk nooit helemaal klaar te zijn. Er is altijd wel een hoekje waar iets kan veranderen, een gebouw dat nog een plek moet krijgen of een nieuw idee dat ineens in mijn hoofd verschijnt.
Tijd vinden om daadwerkelijk aan de baan te werken is soms nog de grootste uitdaging. Model Rail Reporter bestaat inmiddels niet alleen uit een videokanaal. Ook de website vraagt veel aandacht en eigenlijk ben ik zeven dagen per week wel ergens met MRR bezig. Filmen, monteren, schrijven, informatie verzamelen, contacten onderhouden — er is altijd iets te doen.
Daardoor moet ik mezelf soms bewust de tijd gunnen om de camera, computer en website even te laten voor wat ze zijn en gewoon aan mijn eigen modelspoorbaan te werken.
Maar wanneer ik dat doe, geniet ik er enorm van.
Mijn baan hoeft niet volgens het boekje
Ik ben geen purist. Dat ben ik eigenlijk nooit geweest en ik heb ook niet de ambitie om er een te worden.
Mijn modelspoorbaan bouw ik vooral op een manier waar ík plezier aan beleef. Natuurlijk wil ik dat het er mooi uitziet en besteed ik veel aandacht aan scenery en details, maar mijn eigen fantasie krijgt daarbij alle ruimte.
Dat betekent ook dat er hier en daar wat humor op de baan te ontdekken valt. Soms heel duidelijk, soms verstopt in een klein tafereeltje dat je pas ziet wanneer je wat langer kijkt. Juist dat vind ik leuk. Een modelspoorbaan mag wat mij betreft niet alleen mooi zijn, maar ook iets van de persoon laten zien die hem heeft gebouwd.
Hetzelfde geldt voor wat er op mijn baan rijdt.
Mijn verzameling bestaat inmiddels uit 36 locomotieven en een flinke hoeveelheid wagons. Iedere locomotief en iedere wagon heeft voor mij iets bijzonders. Sommige modellen vallen op door hun uiterlijk, andere door hun geluid, techniek of simpelweg door het plezier dat ik eraan beleef wanneer ze hun rondes over de baan maken.
Ook daarin leg ik mezelf geen historische grenzen op.
De ene dag kan ik volledig genieten van een grote stoomlocomotief en de volgende dag rijdt er modern materieel over precies hetzelfde spoor. Ik bouw niet binnen één tijdperk en probeer ook geen specifieke periode tot in het kleinste detail na te bootsen.
Waarom zou ik moeten kiezen als iedere periode zijn eigen karakter heeft?
Voor mij is dat juist een van de charmes van modelspoor. Een stoomlocomotief heeft een compleet andere uitstraling dan een moderne trein, maar beide kunnen mij op hun eigen manier fascineren.
Modelspoor veranderde ook mijn kanaal
Terwijl mijn eigen interesse in modelspoor steeds verder groeide, gebeurde er tegelijkertijd iets met mijn videokanaal.
Modelspoor kreeg daar steeds meer ruimte.
Dat kwam natuurlijk doordat ik er zelf steeds enthousiaster over werd, maar ook doordat ik merkte dat juist deze video’s door mijn publiek werden gewaardeerd. De richting van het kanaal veranderde daardoor eigenlijk heel natuurlijk. Openbaar vervoer, dat eerder een belangrijk onderdeel vormde, verdween steeds verder naar de achtergrond en modelspoor nam die plek over.
In mei 2026 kreeg die ontwikkeling uiteindelijk ook letterlijk een nieuwe naam:
Model Rail Reporter.
Een naam die veel beter past bij wat het kanaal inmiddels is geworden en vooral bij de richting waarin ik verder wil.
Want voor mij is MRR veel meer dan alleen video’s maken over treinen.
Het is een hobby waarin ik me volledig kan uitleven.
Er ligt een hele modelspoorwereld buiten mijn eigen deur
Mijn eigen modelspoorbaan is een belangrijk onderdeel van die passie, maar mijn nieuwsgierigheid stopt niet bij die zes meter thuis.
Integendeel.
Juist doordat ik zelf steeds meer met modelspoor bezig ben, wil ik ook weten wat anderen ervan maken. Hoe bouwt iemand anders zijn baan? Waarom kiest een vereniging voor een bepaald thema? Hoe ontstaat een enorme clubbaan waar soms tientallen jaren aan gewerkt wordt? Wie zijn de mensen achter al die treinen, gebouwen en landschappen?
Daarom zijn beurzen, verenigingen, musea en bijzondere modelbanen voor mij zulke prachtige bronnen van informatie en inspiratie.
En dus reis ik veel.
Door Nederland, België en Duitsland ben ik regelmatig onderweg om nieuwe plekken te ontdekken. Vaak gaat de camera mee en ontstaat er uiteindelijk een reportage of video voor Model Rail Reporter. Maar niet altijd.
Soms wil ik ook gewoon Roger zijn.
Dan stap ik als het ware even uit MRR, blijft de camera wat vaker in de tas en wil ik zelf rustig langs een modelbaan lopen. Kijken naar de details. Een trein volgen die voorbijrijdt. Een gesprek voeren zonder ondertussen na te denken over het volgende shot.
Gewoon genieten van de hobby waardoor het allemaal begonnen is.
Nog lang niet uitgekeken
Het grappige is dat ik vooraf nooit had kunnen bedenken waar die eerste trein tussen de kerstdorpen uiteindelijk toe zou leiden.
Wat begon met mijn nieuwsgierigheid naar een rijdend treintje in een wit sneeuwlandschap, groeide uit tot een eigen modelspoorbaan, een verzameling locomotieven en wagons, talloze reizen door drie landen en uiteindelijk een videokanaal en website die volledig in het teken staan van de modelspoorwereld.
En hoe meer ik ervan ontdek, hoe nieuwsgieriger ik eigenlijk word.
Want achter iedere modelbaan zit weer een ander idee. Achter iedere vereniging zitten andere mensen. Iedere beurs brengt nieuwe ontmoetingen en iedere locomotief heeft zijn eigen karakter.
Mijn eigen baan zal waarschijnlijk ook nog jarenlang veranderen. Er zullen dingen verdwijnen, opnieuw gebouwd worden en ideeën ontstaan waarvan ik vandaag nog geen flauw idee heb.
En dat vind ik misschien wel het mooiste aan deze hobby.
Ik ben eraan begonnen, maar ik hoef er nooit mee klaar te zijn.